ยามมั่งมี     เพื่อนฝูง     มามุงแดก

ยามถังแตก  เพื่อนหมาหมา  พากันหนี

ยามกูรวย     ช่วยกิน     อย่างยินดี

ยามมึงมี     แอบแดก    กูแปลกใจ

(จาก Facebook ชมรมคนชอบฟัง สถานีวิทยุจราจรเพื่อสังคม)

******************

ที่สุดของความเสียดาย

คือ...ตายไปแล้ว    ยังใช้เงินไม่หมด

ที่สุดของความสลด

คือ...ใช้เงินหมดแล้วยังไม่ตาย

(จาก Facebook สมาคมมุขขำขำ)

**********

          วันนี้มีกลอนมาฝากสองกลอนนะครับ  ลอกจากเฟซบุ๊คมาเช่นเคย ง่ายดี ไม่ต้องคิดเอง และถ้าใครจะด่าก็ไปด่าคนเขียน ก็เราไม่ได้เขียนนี่

          มีคนคอยอ่านบล็อกนี้อยู่บางคนที่คอยดูว่ามันจะด่ากูหรือพวกกูหรือเปล่า ก็ดี ทำให้ยอดคลิ๊กสูงขึ้น แสดงว่าคนอ่านมาก

          ที่ลอกมานี่เพราะเนื้อหาดูมันเข้ากับสังคมไทยดี ในกลุ่มเพื่อนฝูงก็มักจะมีคนประเภทนี้สักคนสองคน ไม่มากมายพอรับได้  สังคมชาติอื่นๆมันก็คงจะมีเหมือนกันแต่เราไม่รู้

          อันที่จริงมันก็เป็นกลอนตลกๆที่โดนใจคนมีเพื่อนมีฝูงทั้งหลาย  จริงๆก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไรกับเพื่อนประเภทนี้หรอก แต่เป็นการเหน็บกันเล่นๆ  แหม..เวลาตั้งวงแล้วเพื่อนเดินเข้ามาขอร่วมด้วย ใครจะไล่ได้ลงคอ  แต่เวลามันมี แอบไปกินไม่เรียกเราเลย  มีเจ้าของร้านเหล้าบางคนบ่นให้ฟังว่า  "พี่..ดูซิ เวลามันไม่มีเงินมันมาเซ็นร้านผม แต่พอมันมีเงินมันไปแด..ร้านอื่น...." เออ..ไอ้คนอย่างงี้ก็มี

          เอาสั้นๆแล้วกัน ใครที่เกษียณตอนนี้มีเงินอูฟูอยู่ก็ทะนุถนอมเงินทองไว้หน่อย อย่าไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนัก  ถึงเวลาเราเงินหมดแล้วจะเจ็บใจที่ไม่มีใครเรียกเราไปกิน  แต่เพื่อนก็คงไม่เป็นอย่างนี้ไปทุกคนละครับ บอกแล้วไง กลอนเค้าเขียนเหน็บคนบางคนที่เป็นส่วนน้อยเท่านั้นแหละ

          ส่วนกลอนที่สอง แสดงถึงนิสัยอันถาวรของคนบางคน  แสดงถึงความเห็นแก่ตัว(ขำขำ) คือกูได้เงินมาหรือกูมีเงินเท่าไหร่ กูต้องใช้ให้หมด ไม่คิดจะเหลือไว้ให้คนที่อยู่เลยนะ  พอจะตายขึ้นมายังบ่นเสียดายอีก คนอย่างนี้ลูกเมียน่าจะช่วยกันบีบจมูกให้ตายไปซะเร็วๆ

         ส่วนที่สุดของความสลด คือใช้เงินหมดแล้วยังไม่ตาย ข้อนี้น่ะซีที่ผู้เกษียณที่ไม่มีทรัพย์มรดกตกทอดเช่นทายาทตระกูลดังๆเขา พวกเรากลัวกันเหลือเกิน เงินหมดเมื่อไหร่แล้วยังไม่ตาย มันก็จะต้องไปเดือดร้อนลูกหลานกันเปล่าๆปลี้ๆ แก่แล้วจนด้วย นี่มันเรื่องที่ทำร้ายจิตใจเป็นที่สุด  ก็ระมัดระวังการใช้จ่ายจัดงบประมาณกันให้ดีก็แล้วกัน ข้าวของแพงขึ้นทุกวัน ค่าของเงินมันก็น้อยลงๆ

สว้สดีครับ

ขอให้มีความสุขทุกท่านนะครับ

**********

         ขึ้นหัวข้อมาอย่างนี้ หลายคนคงจะบอก "โอ๊ย ชั้นไม่เอาหรอกความเหงา ไม่ต้องมาแบ่งปันหรอก...กลัว  ถ้าเป็นเงินทองมาแบ่งปันนั่นคือสิ่งที่ชอบ มีเท่าไหร่ เอามาเลย ไม่ปฎิเสธ

         ใช่แล้วครับ ไม่มีใครชอบความเหงา แต่ทุกคนคงเคยพบกับมันมาแล้วไม่เวลาใดก็เวลาหนึ่ง ถ้ามันมาพบท่านในขณะที่จิตใจร่างกายของท่านแข็งแรง มีคนที่เป็นความรักความหวังเป็นพลังใจให้สู้ต่อไป ตอนนั้นท่านอาจทนสู้กับมันได้ เช่นคนที่ต้องจากบ้านจากลูกเมียไปทำงานเพื่อครอบครัวในที่ไกลๆ หรือในต่างแดน เมื่อยามค่ำคืนอาจนอนคิดถึงลูกคิดถึงเมียใจแทบขาด แต่จะทำอย่างไรได้ ถ้าไม่ใช่เพื่อครอบครัว หรือคนหนุ่มสาวที่ต้องอยู่ห่างจากกันหรือคิดถึงกัน ก็จะเกิดความเหงาขึ้นมา นี่คือเหงาเพราะความรัก

          แต่มีคนอีกกลุ่มหนึ่ง คนเหล่านี้จะเกิดความเหงาอันเนื่องมาจาก "กาลเวลา" คนเหล่านี้ในวัยหนุ่มสาวอาจจะไม่ค่อยพบกับความเหงามาเลยก็ได้ แต่เมื่อเวลามาถึง เวลาที่อายุล่วงเลยเข้าสู่วัยเกษียณและเดินไปสู่ความชรา สุขภาพร่างกายก็เริ่มอ่อนล้าลง จะทำอะไรก็ไม่คล่องแคล่วเหมือนคนหนุ่มสาว เพื่อนฝูงรอบข้างก็อยู่ในอาการเดียวกัน  ลูกหลานใกล้ตัวที่เคยเป็นเด็กเล็กมาคลอเคลียก็เริ่มเติบโตไปหาเพื่อนเล่นที่อยู่ในวัยเดียวกัน   นี่แหละครับ ผมไม่ได้เอาความเหงามาแบ่งปันนะครับ แต่มันจะมาหาท่านเองโดยไม่ต้องเรียกหา

          สิ่งที่ทำให้ผมใช้เวลาไปกับมันมากที่สุดในวันหนึ่งๆ เพื่อหลีกนี้ความว่างเเปล่าในเวลานี้ก็คือคอมพิวเตอร์ ไม่ว่าจะดู Facebook ดู Youtube หาเพลงที่ไม่มีขายฟัง อ่านข่าว(ที่เราพอใจอ่าน) ฯลฯ มีสารพัดที่เป็นความรู้และที่ไม่เป็นความรู้(แต่คนชอบดู) เขียนบล็อกนี่ก็เป็นงานอดิเรกของผมอย่างหนึ่ง คืออยากจะเขียนก็เขียน ไม่ต้องมี บ.ก.มาคอยตรวจสอบกลั่นกรองข้อเขียน เดี๋ยวนี้มีนักเขียนบล็อกเก่งๆมีความรู้มาเขียนบล็อกเป็นจำนวนมาก หาอ่านได้ไม่ยาก โดยเฉพาะข้อมูลลึกๆที่หนังสือพิมพ์ไม่กล้าลง(พวกนี้เขียนส่งไปหนังสือพิมพ์ มันก็ไม่ลงให้หรอก) ตอนนี้ผมเลิกรับหนังสือพิมพ์ทั้งรายวันรายสัปดาห์หมดแล้ว ไอ้พวกนี้แบ่งเป็นเหลืองเป็นแดง เป็นอะไรต่อมิอะไรด่ากันทุกวัน ยุประชาชนให้เกลียดชังกัน มันไม่ได้ทำหน้าที่วิพากษ์วิจารณ์แยกแยะถูกผิดเพื่อให้คนอ่านใช้วิจารณญาณของตนเองเหมือนสมัยก่อนแล้ว ไอ้นักหนังสือพิมพ์รุ่นใหญ่ที่เคยมีอุดมการณ์ เดี๊ยวนี้รวยแล้วก็เอากะเขา  ผมเอาเงินค่าหนังสือพิมพ์มาจ่ายค่าอินเตอร์เน็ต ใช้ได้ทั้งวันทั้งคืนเดือนละหกร้อยกว่าบาทเอง

          Facebook เป็นเรื่องเบาๆที่อ่านเพลินๆ เป็นข้อความสั้นๆ ทีคนหลากหลายแทบจะทุกเพศทุกวัย เริ่มตั้งแต่สิบกว่าขวบขึ้นไปเป็นผู้เขียน การอ่านสิ่งเหล่านี้ทำให้เรารู้ว่าแต่ละคนแต่ละวัยมีความคิดเป็นอย่างไร เรื่องนี้อาจจะเก็บไว้เขียนอีกต่างหาก วันนี้เรามาคุญกับความเหงาต่อดีกว่า

         รูปสุภาพสตรีสูงวัยที่มีดวงตาเหม่อลอยแสดงถึงความว้าเหว่หงอยเหงาที่อยู่เหนือบล็อกนี้ ผมได้มาจากเฟซบุ๊คหน้าของ คุณบุญครอง คันธฐากูร   โดยคุณบุญครองได้เขียนคำกลอนประกอบไว้ดังนี้

หาเพื่อนกิน นับเวลา เริ่มหายาก

ส่วนเพื่อนตาย  มีมาก ไม่อยากหา

หันหาเพื่อน ว้าเหว่ เปลี่ยวเอกา

เคยไปมา เคยหาสู่ ต้องอยู่เดียว

         มาสะดุดใจคำว่า "หาเพื่อนกินนับเวลาเริ่มหายาก" 

         สมัยเด็กๆเราจะมีคติเตือนใจกันว่า "เพื่อนกินหาง่าย เพื่อนตายหายาก" เพื่อนตายในที่นี้หมายถึงเพื่อนที่ยินดีร่วมทุกข์ร่วมสุข ยินดีช่วยเหลือยามเพื่อนเดือดร้อน ฯลฯ แต่เมื่อสูงวัยขึ้นเรื่อยๆ มันชักจะเป็นตรงกันข้ามกันแล้ว คือเพื่อนกินจะหายากเข้าทุกที เพราะบางคนหมอห้าม บางคนเมียห้าม พวกเมียห้ามนี่หนุ่มๆก็ไม่ค่อยกลัว แต่พอแก่ๆไปไหนไม่ค่อยไหวแล้วจึงมาเริ่มกลัวเมีย ส่วนเพื่อนตายนั้น คือเพื่อนที่ตายจริงๆ คือไม่หายใจแล้วนั่นแหละ จะได้ข่าวอยู่เรื่อยๆ หนีไปสวรรค์กันทีละคนๆ นี่หละครับความเหงาเริ่มมาเยือน

         แต่สังคมไทยเรายังดีกว่าสังคมฝรั่งเยอะ สังคมไทยเป็นสังคมที่พ่อแม่ลูก ปู่ย่าตายาย มักจะมีส่วนใดส่วนหนึ่งอยู่ร่วมกัน บางทีมีคนสามรุ่นอยู่ในบ้านเดียวกัน บางคนมีลูกเต้าโตจนมีหลานจนพ่อปลดเกษียณแล้วลูกก็ยังอยู่ในบ้านเลย ยังอาศัยพ่ออยู่เลย (สงสัยรอเงินเกษียณของพ่อไปดาวน์บ้าน) ดังนั้นผู้สูงอายุของไทยจึงไม่ค่อยเหงาเท่าไหร่ บางบ้านอยู่กันเป็นสิบ คนในบ้านนี้ไม่เคยเหงากันเลย จนบางคนต้องออกมาตะโกนว่า "กูอยากอยู่อย่างเหงาๆบ้างโว้ย" 

          แต่คนรุ่นใหม่ๆต่อไปเริ่มเป็นสังคมเดี่ยวแบบฝรั่งเข้าไปทุกที คงจะพบปัญหานี้ในอนาคต

         พูดถึงฝรั่ง ดังเช่นสุภาพสตรีในภาพข้างบนนั้น ครอบครัวของฝรั่งเป็นครอบครัวเดี่ยว เมื่อลูกโตถึงวัยที่จะทำมาหากินได้แล้ว ก็จะออกจากบ้านไปมีบ้านของตัวเองมีครอบครัวอยู่แยกกันออกไป  และพวกฝรั่งมักไม่เป็นคนติดที่มักจะย้ายที่อยู่ไปหางานในที่ต่างๆ บางคนไปอยู่รัฐที่ไกลจากบ้านพ่อแม่ บางคนไปทำงานที่ประเทศอื่นไปเลย จึงมักจะไม่ค่อยกลับมาเยี่ยมพ่อแม่  พ่อแม่เมื่อถึงวัยปลดเกษียณก็จะอยู่กันตามลำพัง ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายไป คนที่เหลือก็จะต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังคนเดียว บางคนเคยบอกว่ามีลูกแต่ลูกไม่เคยมาเยี่ยมเลย ฝรั่งที่อยู่ตัวคนเดียวจึงมักไปนั่งตามสวนสาธารณะ หรือตามห้างสรรพสินค้าเพื่อมีโอกาสทักทายพูดคุยกับผู้คนเพื่อคลายเหงา  ตามสถิติแจ้งว่าช่วงวันคริสต์มาสหรือช่วงปีใหม่ ช่วงนี้จะมีผู้สูงอายุเสียชีวิตเนื่องจากการฆ่าตัวตายเป็นจำนวนมาก อาจจะเป็นเพราะว่าวันคริสต์มาสหรือวันปีใหม่เป็นวันที่ครอบครัวเคยอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาสนุกสนานเฮฮากัน แต่เมื่อถึงวันนี้ต้องมานั่งเดียวดายมีแต่ความเงียบ ความหนาว ท่ามกลางหิมะตก มีแสงไฟรอมแรม จึงอาจทำให้ผู้สูงอายุบางคนคิดถึงความหลัง คิดถึงลูกถึงหลานจนทนกับสภาพเช่นนี้ไม่ได้

ลูกสาวมาเยี่ยมปีนี้ หลานซึ่งโตพอสมควรและเคยเล่น gadget มาหลายอย่างแล้ว เดิมเคยเล่นเกมนินเทนโด้อยู่ แม่ใจดีซื้อนิวไอแพดให้เครื่องนึง เดิมเคยเล่นของตาอยู่ ตอนนี้เอามาคืน บอกของตารุ่นเก่าล้าสมัย กล้องก็ไม่มีเขาไม่เล่นแล้ว นี่แหละครับเด็กสมัยนี้เก่งจริงๆ เราซื้อมายังลองเล่นอยู่ตั้งนานกว่าจะเป็น เด็กๆนี่เปิดเครื่องส่งไปให้ แป๊บเดียวเล่นเกมปร๋อไปเลย  ตาเลยคุยโม้ว่าตามีของอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วอยากเห็น ThaiPad ที่ตาเคยใช้ไหม จะให้ลองใช้ดู ถามว่าทำยังไง ก็สอนวิธีเขียนให้ดู ตามรูปข้างล่างนี่แหละครับ เขียนเล่นสักพักก็คืน บอกรู้แล้วโน๊ตบุ๊คของตา

          วันนี้ วันที่ 11 กันยายน วันที่กำลังเขียน(พิมพ์)อยู่นี้ เป็นวันตรงกับวันเกิดของหลานคนเดียวของผม ซึ่งถ้าอยู่เมืองไทยก็คงได้ฉลองวันเกิดกันอย่างครื้นเครง แต่เขาต้องกลับไปเรียนหนังสือ ซึ่งเพิ่งเปิดเทอม เป็นธรรมดา ตากับยายก็ต้องคิดถึงวันนี้ ก็ขอส่งใจอวยพรให้หลานจัสมินมีสุขภาพกายสุขภาพจิตสมบูรณ์แข็งแรงมีสติปัญญาในการเรียนมีความพร้อมในการเติบโตเป็นเด็กที่ดีในอนาคตต่อไปอย่างมีความสุข

          ชักจะเหงาขึ้นมาแล้วซี

          นี่แหละครับ คงจะเป็นไปตามหัวเรื่องที่ว่า "เอาความเหงามาแบ่งปัน"    

          หลานมาเยี่ยม ก็หายเหงาไปชั่วขณะ

          หลานกลับไปแล้ว ตอนนี้ก็ต้องปรับชีวิตประจำวันกันใหม่

          ขออวดรูปหลานในวันคล้ายวันเกิดหน่อยนะครับ

        

 

นี่แหละครับ ThaiPad ของคุณตา

ระหว่างนั่งรอเครื่องบินที่สุวรรณภูมิ

มีเพื่อนชาวต่างประเทศสนใจไอแพด

โชว์ iPad ของตัวเอง

เรื่องของความเหงาก็มีเท่านี้แหละครับ

วันนี้อาจมีเรื่องส่วนตัวมาปนบ้างนิดหน่อย

เขียนไปเขียนมา ความเหงามันลากไป ขออภัยด้วยนะครับ

สุดท้ายขอขอบคุณภาพและคำกลอนที่คัดลอกมาจาก

Facebook ของคุณบุญครอง คันธฐากูร ไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ

สวัสดีครับ

ขอให้ท่านที่เกษียณทุกท่านโชคดีกับชีวิตใหม่นะครับ

**********

         คุณกัญจนา แย้มอุบล เป็นกรรมการของชมรมผู้เกษียณ ชสอฟ. 1 ใน 15 ท่าน

         คุณกัจณาได้เข้าร่วมงานกับชมรมฯภายหลังจากเกษียณฯแล้วระยะเวลาหนึ่ง คุณกัญจนาเป็นกรรมการที่ขยันขันแข็ง ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่และช่วยปรับปรุงระบบงานที่รับผิดชอบอย่างตั้งอกตั้งใจจนเพื่อนคณะกรรมการหวังว่าจะเป็นตัวหลักสำคัญในการทำงานคนหนึ่งต่อไป

         หลังจากนั้น เมื่อไม่นานมานี้คุณกัญจนาได้แจ้งให้ทราบว่าไม่ค่อยสบาย ขอลาพักไปรักษาตัวระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งเพื่อนกรรมการก็ขอให้หายเร็วๆ จะได้กลับมาร่วมงานกันใหม่  แต่ต่อมาก็ได้ทราบว่าคุณกัญจนา ได้เสียชีวิตแล้วเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 2555 และได้ฌาปกิจศพไปแล้วเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2555  ณ วัดบางไผ่  ถนนบางกรวย-ไทรน้อย อำเเภอบางบัวทอง ซึ่งประธานชมรมฯและกรรมการบางท่านได้ไปร่วมวางหรีดและเคารพศพด้วยแล้ว

         ในฐานะกรรมการชมรมฯและฐานะผู้เกษียณด้วยกัน ขอแสดงความเสียใจและไว้อาลัยแด่คุณกัญจนา แย้มอุบล มา ณ ที่นี้ และขอให้บุญกุศลที่คุณกัญจนาได้สร้างไว้จงส่งผลให้ดวงวิญญาณของคุณกัญจนาได้สู่สรวงสวรรค์ด้วยเทอญ

********

          ต้องขออภัยเพื่อนสมาชิกด้วยครับ ที่รายงานข่าวชิ้นนี้มาล่าช้ามาก เนื่องจากผมก็ป่วยเหมือนกันและไม่ได้เข้าประชุม ทั้งกรรมการท่านอื่นก็ไม่ได้แจ้งให้ทราบ มาทราบเอาก็วันมาประชุมวันที่ 5 กันยายนนี่แหละครับ จึงได้หาข้อมูลมารายงานให้ทราบกัน

         ความไม่แน่นอนของชีวิต  ดูซิครับเห็นกันอยู่ดีๆ ปุบปับเพื่อนเราก็มาเสียชีวิตไปเสียแล้ว  อะไรมันไม่แน่นอน วันนี้คุยกันอยู่ดีๆ พรุ่งนี้อาจจะจากกันไปแล้ว คำพระท่านว่าอย่าประมาท ดังนั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่ก็จงทำแต่ความดีไว้ ให้เพื่อนฝูงรักใคร่ให้ครอบครัวรักใคร่ เพราะเราไม่รู้ว่าเราจะมีโอกาสขอโทษใครได้อีกหรือไม่  หลังจากเกษียณมานี่ก็ได้ข่าวการเสียชีวิตของญาติมิตรเพื่อนฝูงหรือบุคคลที่รู้จักมาเรื่อยๆ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรมันจะมาถึงตัวเรา ขอให้ทุกท่านรักษาสุขภาพจิต สุขภาพกายให้มั่นคงสมบูรณ์ไว้เพื่อมีชีวิตที่มีความสุขอายุยืนยาวต่อไปนานๆนะครับ

******

ขอขอบคุณเจ้าของภาพนี้ด้วยครับ (ไม่ทราบชื่อ)

**************

เรียนเพื่อนๆผู้เกษียณ

เนื่องจากผมได้รับการติดต่อจากท่านที่เข้ามาโพสท์หาเพื่อน และได้ให้ที่ติดต่อไว้ มีความประสงค์จะลบข้อความดังกล่าว แต่ไม่สามารถลบด้วยตนเองได้ จึงได้ติดต่อมาที่ผมเพื่อให้ผมช่วยลบให้ ที่ผ่านมาก็มีอยู่หลายราย ผมจึงคิดว่า เมื่อเวลาผ่านไป บางท่านอาจจะไม่มีความประสงค์ดังกล่าวแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนจากผู้ติดต่อ ผมจึงคิดว่าผมจะขออนุญาตลบข้อความที่โพสท์ก่อนปี 2562 ที่ระบุที่ติดต่อไว้ออกให้หมด ยกเว้นโพสท์ที่แสดงเฉพาะความคิดเห็นที่ยังคงอยู่ และต่อไปนี้ผมก็จะไล่ลบไปเรื่อยจนถึงวันที่ 10 ตุลาคม 2562 หลังจากวันนี้แล้วท่านที่มีความประสงค์ที่จะโพสท์ที่ติดต่อของท่าน ขอโปรดได้ใช้วิจารณาญาญของท่านให้ดี เพราะการให้ชื่อให้ที่ติดต่อของท่านในที่สาธาณะ อาจจะมีผู้ไม่ประสงค์ดี ทำให้ท่านเดือดร้อนรำคาญได้  สำหรับท่านที่ถูกผมลบข้อความไป หากยังมีความประสงค์จะคงชื่อไว้ ขอให้ท่านโพสท์ใหม่หลังจากวันที่ 10 ตุลาคนนี้

.

สำหรับท่านที่ต้องการแสดงความคิดเห็นใดๆ ก็สามารถกระทำได้เหมือนเดิม  

.

ผมคงจะต้องเขึยนเรื่อง "เพื่อน" อีกครั้ง หลังจากที่ได้อ่านทรรศนะต่างๆของเพื่อนที่นี่แล้ว

.

ขอให้ทุกท่านโชคดี สุขภาพแข็งแรงนะครับ...

7 ตุลาคม 2562

*********

ท่านที่ต้องการลบเบอร์โทรศัพท์ที่ท่านโพสท์ไว้เพื่อการติดต่อ

แล้วลบเองไม่ได้ โปรดแจ้งรายละเอียดไปทีอีเมล์ bhisdarl@gmail.com

(แจ้งวันที่โพสท์ - หมายเลขโทรศัพท์ - ชื่อผู้แจ้ง )

และโปรดแจ้งโพสท์ที่ไม่สุภาพ เจตนาในทางไม่ดี

******

เรียนท่านที่ต้องการมีเพื่อนโดยการให้ข้อมูลในการคติดต่อ หากท่านไม่แน่ใจ ท่านยังไม่ควรให้เบอร์โทรฯไว้ เพราะการให้เบอร์โทรฯ ถ้าเจอคนไม่สุภาพ ท่านอาจถูกรบกวนโดยหลีกเลี่ยงได้ยาก  ท่านควรติดต่อโดยวิธีอื่นก่อน หากมั่นใจที่จะคบกันแล้วค่อยให้เบอร์ภายหลัง  หากมีคำแนะนำใดๆ เชิญพูดคุยกันได้ครับ

ยินดีต้อนรับผู้เกษียณ ปี 2555

          เมื่อเยาว์วัย เราอยากจะโตเร็วๆ เพื่อจะได้เที่ยวเล่น ทำอะไรได้เป็นอิสระมากขึ้น แต่ดูเวลามันช่างเชื่องช้าเสียจริงๆ กว่าจะผ่านไปแต่ละปี คอยดูกระจกดูความเปลี่ยนแปลงของหน้าตาอยู่ตลอดเวลาว่าใกล้จะเป็นผู้ใหญ่กับเขาหรือยัง

        แต่เมื่อผ่านวัยกลางคนไปแล้ว เวลามันดูเหมือนจะผ่านไปด้วยความรวดเร็วเสียเหลือเกิน บางคนเริ่มต้นด้วยการมีผมหงอกแซมมาให้เห็นเพียงเส้นสองเส้น เผลอเดี๋ยวเดียว ไม่กีปี มันก็จะเพิ่มขึ้นด้วยความรวดเร็ว บางคนผมเคยดกดำ มันก็จะค่อยบางเบาร่วงหล่นลงทุกวันๆ  สายตาที่เคยแจ่มใสชัดเจน ตอนนี้เวลาอ่านหนังสือพิมพ์ก็จะต้องเหยียดแขนที่ถือหนังสือห่างไกลตัวออกไปทุกที....

        ช่วงนี้แหละที่เวลาดูเหมือนมันจะวิ่งผ่านไปด้วยความรวดเร็ว ส่องกระจกดูสภาพตัวเองทีไร  รู้สึกว่าจะพบกับความเปลี่ยนแปลงทุกครั้งไป  ไม่เหมือนเมื่อตอนวัยเด็ก วัยรุ่น ส่องกระจกทีไรก็เห็นแต่ความเติบโต เห็นแต่ความเต่งตึง เด็กผู้ขายก็เริ่มมีหนวดมีเครามีกล้ามเนื้อมีฃิกแพ็ก เด็กผู้หญิงก็เริ่มมีอกมีเอวมีโค้งมีเว้าตามสรีระของผู้หญิง.....เมื่อเราส่องกระจกตอนนี้ หนวดเคราที่เคยเขียวครึ้ม ตอนนี้มันจะหรอมแหรม มีหงอกบ้างมากน้อยแตกต่างกันไป เอวที่เคยมีไว้รัดเข็มขัดก็ไม่รู้หายไปไหน ไอ้ซิกแพ็คที่เคยมี มันเปลี่ยนเป็นฃิกอินวัน คือมันไปรวมกันเหลือแพ็คเดียวโดดๆฃะนี่ ตามอย่างที่โฆษณาสินค้าเดี๋ยวนี้เลย แถมเป็นแพ็คใหญ่(ที่ไม่พึงประสงค์)เสียด้วย

        นี่แหละครับเขาเรียกว่าสังขาร   กาลเวลามันเดินไป ร่างกายเราก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

        เผลอแพลบเดี๋ยวก็จะถึงเดือนกันยาฯอีกแล้ว เดือนที่ผู้ที่มีอายุหกสิบปี หรือเกินกว่านั้นไม่เกินหนึ่งปี จะได้รับการพักผ่อนตามระเบียบกฎเกณฑ์ที่วางไว้ ก็ถือว่าเป็นการยุติบทบาทในหน้าที่การงานที่แต่ละคนรับผิดชอบอยู่

ต่อไปนี้ใครมีงานอดิเรกอะไรหรือมีอาชีพส่วนตัวอะไร ก็รับผิดชอบไปตามนั้น ชีวิตประจำวันก็จะต้องจัดการกันใหม่ วันๆจะทำอะไรบ้าง ก็แล้วแต่ความชอบของแต่ละคน

        สิ่งสำคัญที่ผู้เกษียณจะต้องคำนึงถึงต่อไปนี้ก็คือ สุขภาพกับเงินที่จะต้องใช้เลี้ยงชีพยามเราไม่มีรายได้แล้ว ถ้าสุขภาพดีและมีเงินที่จะใช้ยังชีพไปตลอดชีวิต แค่นี้ก็เป็นหลักประกันว่าเราสามารถอยู่อย่างไม่ลำบากทุกข์ร้อนนัก ถ้ามีมากหน่อยก็สะดวกสบายหน่อยกินดีอยู่ดีหน่อย ถ้ามีน้อยก็ระมัดระวังใช้จ่ายอย่างประหยัดหน่อย คิดว่าก็คงอยู่ได้อย่างมีความสุขตามอัตภาพ  ในภาวะเศรษฐกิจเช่นปัจจุบันนี้ ค่าของเงินมันมีความเสี่ยงในการลดค่าลงตามภาวะเงินเฟื้อสูงมาก นโยบายประชานิยมก็มีส่วนทำให้เงินเฟื้อสูงขึ้นเรื่อยๆ(เงินออกมาสู่ตลาดมากขึ้น ค่าของเงินก็จะตกลง) เงินพันบาทในวันนี้ อีกสิบปีข้างหน้าจะเหลือเท่าไหร่ก็ไม่รู้ อัตราดอกเบี้ยที่เรารับจากสหกรณ์ฯก็เพียงแต่ประคองให้สูสีกับอัตราเงินเฟื้อเท่านั้น ดังนั้นดอกเบี้ยที่เรารับมาก็เพียงช่วยประคองไม่ให้เงินของเราลดค่าถดถอยไปกว่าเดิมเท่านั้น

        ก็ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนๆน้องๆที่จะได้หยุดพักกายใจกันเสียทีในปีนี้ ได้ปลดปล่อยภาระที่ผ่านมา ขอให้ทุกท่านมีสุขภาพดี แข็งแรง มีเงินใช้ไร้โรคาทุกท่านครับ ท่านที่กำลังเดินสายรับเลี้ยงอำลาอาลัยกัน ก็ระมัดระวังสุขภาพหน่อยนะครับ หลังจากนี้ไปเจ็บป่วยขึ้นมา ไฟฟ้าไม่จ่ายให้แล้วนะครับ

        ลากันวันนี้ด้วยภาพที่นำมาจากเฟฃบุค ลองอ่านดูครับ....

        ผมว่าข้อแรกไม่ค่อยน่ากลัวหรอกครับ  อย่างน้อยลูกหลานก็ยังได้รับไป  ข้อหลังนี่สิ ขออย่าได้เจอเลย จะโดนลูกหลานไล่ส่งซ้ำซะอีกน่ะซี